Martine getuigt hoe ze werken combineerde met haar borstkankerbehandeling

Ze is 55 wanneer ze de diagnose borstkanker krijgt. Twee kleine tumoren die met een borstsparende operatie weggehaald zouden worden en achteraf bestraling. Na de ingreep blijkt een volledige mastectomie echter toch noodzakelijk. Samen met de oncoloog kiest ze zelf voor nog zes chemobehandelingen om de kanker zo efficiënt mogelijk uit haar lichaam te laten verdwijnen, maar ook om zichzelf niets te hoeven verwijten mocht er later alsnog iets opnieuw de kop op steken. Het woord ‘kankervrij’ wordt door Martine nooit gebruikt, niemand is kankervrij.

Wanneer ze naar het ziekenhuis gaat voor de chemo’s gaat ze niet in een ziekenhuisbed liggen. Ze installeert zich met haar man rustig aan een tafeltje met elk hun laptop bij zich, terwijl de chemo wordt toegediend. In deze niet zo gewone omstandigheden werken ze rustig samen in het ziekenhuis.

Tijdens de ganse chemo-periode blijft ze 60% werken, vooral van thuis uit. Het was winter, veel verkoudheden doen de ronde, dus liever en beter niet op een open kantoor met een massa andere collega’s. Niemand heeft haar ooit verplicht te blijven werken. Op haar werk wordt het gerespecteerd dat ze blijft werken en dat doet haar goed.

Ze wil van het cliché af dat mensen met kanker niet zouden kunnen werken. En niet alleen werken, maar ook skiën stond op haar planning, zoals elk jaar. Voor haar oncoloog was het de eerste keer dat een patiënt vraagt of ze mag gaan skiën tijdens een chemobehandeling. Verbaasd, maar goedkeurend antwoordt de oncoloog positief op haar vraag. “Het was enkel wat proppen met die pruik in een skihelm”, vertelt Martine me al lachend.

Wanneer haar behandeling achter de rug is, reist ze veel, zowel privé als jobgebonden. Nog in het jaar van de chemo’s staat ze op de Chinese muur, bezoekt ze de Borubudur in Indonesië en de Taj Mahal in India. Met de familie gaat het richting New York en Florida. En ze begint terug voltijds te werken.

Eén jaar na de borstkankerdiagnose was er de reconstructie met eigen weefsel, zwaar maar heel blij met het resultaat.

Twee jaar na de borstkankerdiagnose was er een nieuwe kankerdiagnose, een CML, een chronische leukemie, maar behandelbaar met medicatie. Opnieuw blijft Martine werken en, zoals zij het verwoordt ‘leven’.

Ze zegt dat ze altijd heel open gepraat heeft over haar ziekte tegen haar collega’s, vrienden en omgeving. Maar op sociale media heeft ze er nooit over gecommuniceerd. Pas sinds kort komt ze er publiekelijk mee naar buiten. Zo vonden wij haar getuigenis onder een van onze posts. En dat we daar haar heel dankbaar voor zijn, dat is zeker.

‍