Getuigenis uit het boek Omhelzingen: Lisa, de vrouw van Tina, kreeg borstkanker

‘Lisa voelde een knobbeltje bij zichzelf, maar dat heeft ze niet aan mij verteld. Ze ging alleen naar een radiologiecentrum voor een mammografie. Daarna zei ze het meteen, heel direct. ‘Ik denk dat ik borstkanker heb, ik durfde het jou niet te zeggen omdat ik je niet bezorgd wou maken’. Er volgde al snel een biopsie. We kregen slecht nieuws: een triple negatieve borstkanker, niet-hormonaal dus. Terwijl geregeld de chemo uitgesteld werd omdat de bloedwaarden niet oké waren en ze van bloedafname naar bloedafname leefden, moest het leven wel een beetje doorgaan. ‘Het was misschien omdat ze het eerst verzwegen had, dat ik in die periode het gevoel kreeg dat onze communicatie niet meer op dezelfde golflengte zat. Nochtans was die daarvoor altijd uitstekend. Wij konden alles tegen elkaar zeggen, begrepen elkaar ook goed zonder woorden. Maar nu lukte dat niet zo’, zegt Tina. Er doken ergernissen en misverstanden op. Die communicatielijnen terug bijsturen terwijl je ook door de realiteit van een kankerdiagnose bij je partner moet, is niet evident. ‘Je probeert door te leven. Ergens probeer je zelfs normaal te doen’, zegt ze.

Tina probeerde ook de zorgende rol op te nemen, maar dat vond Lisa wat betuttelend. Ze moesten een nieuw evenwicht zoeken. Nochtans was Lisa door de behandeling echt ziek en wilde Tina graag voor haar zorgen. ‘Ik kon er niet meer op rekenen dat ze haar grenzen zou aangeven. Stelde ik bijvoorbeeld voor om te gaan wandelen, dan zei Lisa: ‘Gaat lukken.’ Maar dan wist ik niet of dat ook zo was en of ze dat wel kon inschatten. Het heeft een eindje geduurd eer we die balans tussen aanvaardbare zorg en geen betutteling opnieuw gevonden hadden.’ Tina is normaal de rustige, terwijl Lisa altijd bruiste van de ene activiteit naar de andere, non-stop. Het heeft tijd gekost om een nieuw evenwicht te vinden. Dat is ook gelukt.

Lisa kreeg een dubbele mastectomie, op haar eigen vraag, de chirurg had namelijk een borstsparende operatie voorgesteld. ‘Voor haar was het eenvoudig, de borsten moesten weg’ vertelt Tina. Nadien wou ze ook geen bestralingen en geen reconstructie. Omdat ze bang was dat het in de andere borst zou terugkomen, stond ze op die dubbele mastectomie.’

De operatie op zich ging goed, maar het herstel ging moeizaam en was pijnlijk, herinnert Tina zich uit die periode. ‘Lisa was ook ontzettend vermoeid, wat voor iemand met haar ingesteldheid ook psychologisch een moeilijke pil om te slikken was. Ze wou alleen rusten in de zetel, zelfs eens tot aan het park hier op het einde van de straat wandelen, was er te veel aan. We dachten daarmee wel aan het eind van de behandeling te zijn.’

Er diende helaas nog een chemokuur te volgen en dan zou de behandeling afgerond zijn. ‘Ze was het allemaal zo beu,’ zegt Tina. ‘Ik vond niet dat ze veel keuze had. Zonder de chemo is het risico op mogelijk herval groter’. Lisa ging uiteindelijk voor de chemo. Na de behandeling trachtten beide vrouwen hun leven terug op te pakken. ‘Dat de vermoeidheid zo lang zou aanslepen, had geen van ons twee verwacht,’ mijmert Tina. ‘Wij dachten dat Lisa wel snel terug op haar normale fysieke niveau zou zitten, maar dat was helemaal niet het geval.’ Lisa startte een revalidatietraject en liet een tatoeage zetten. Een reconstructie is niet  voor haar.

Fragment uit het boek Omhelzingen, van Pink Ribbon

‍