Getuigenis Liesbeth Leemans (39): Ik was op zoek naar iets wat de momenten met mijn patiënten nog betekenisvoller kon maken…

Liesbeth Leemans is verpleegkundige en case manager binnen de onderzoeksgroep ‘kanker en Zwangerschap’ in UZ Leuven. Hierdoor is ze heel erg betrokken bij borstkanker bij jonge vrouwen. Ze begeleidt hen doorheen het volledige traject van de behandeling. Ook nadien houdt ze contact omdat er na de ‘acute’ periode nog een moeilijke tijd aanbreekt.

Twee jaar geleden volgde ze een opleiding massage omdat ze op zoek was naar iets wat deze momenten nog betekenisvoller kon maken. Sinds vorig jaar geeft ze herbalanceringsmassage, een streelzachte massage op maat voor tijdens of na een kankerbehandeling. Het brengt een moment van rust en laat kankerpatiënten terug in verbinding komen met zichzelf.

Heel wat van de verhalen uit het ziekenhuis of daarbuiten, schrijft ze neer in een blog. Zo kan ze haar hoofd leegmaken na de emotionele momenten. Met haar verhalen hoopt ze om mensen te raken. Niet om medelijden op te wekken, of aan voyeursime te doen, maar om mensen te verbinden.

Na haar getuigenis komt een reeks van brieven die ze schrijft aan vrouwen met borstkanker die in blijde verwachting zijn.

 

Waar hart en handen elkaar ontmoeten 

Hasselt, vrijdag 3 februari…hier heb ik zo lang naar uitgekeken! Een vijfdaagse opleiding voor zorgverleners, rond ‘Communicatie binnen oncologie’, begeleid door 2 experten in het vak.

Na het verplichte ‘ik-stel-mezelf-voor-rondje’, is het al snel duidelijk dat hier een groep bijzonder boeiende vrouwen rond de tafel zit. Enkele van ons werken op het oncologisch dagziekenhuis, anderen werken in de thuiszorg of op een palliatieve afdeling. We voelen ons veilig bij elkaar en delen 5 dagen lang verhalen, ervaringen, angsten rond verschillende thema’s in de zorg voor kankerpatiënten. We lachen om hilarische situaties, maar worden vaak ook stil bij ontroerende verhalen. En hoewel onze functies verschillen, zijn we ontzettend verbonden met elkaar in de zorg voor wie kanker heeft. Het ontroert me hoe we allemaal gepassioneerd met onze job bezig zijn. Hoe die job ons gelukkig maakt maar soms ook loodzwaar weegt. Hoe we belang in zien van ‘het van ons af te zetten’ maar het toch vaak in een rugzakje mee naar huis nemen. Hoe we niet twijfelen aan het belang van een goede medische zorg, maar ook schreeuwen om meer aandacht voor de psychosociale ondersteuning. Hoe vaak we vinden dat we te weinig (kunnen) doen voor wie ziek is omdat we altijd tegen de klok racen. Hoe we gefrustreerd zijn als we patiënten iets beloven maar het niet altijd kunnen nakomen omdat we afhankelijk zijn van andere partijen. Hoe het ons raakt dat mensen door het ziek zijn dichter naar elkaar toe groeien maar hoe het ons ook verdrietig en machteloos maakt als we het tegenovergestelde zien gebeuren. Hoe we vaak zelf geen woorden hebben als jonge mama’s veel te vroeg uit hun gezin weg gerukt worden. Hoe we ons niet meer de vraag stellen of we zelf kanker zullen krijgen, maar wel wanneer we het zullen krijgen…

Als we de vijfde lesdag afsluiten, voel ik me zoveel rijker. Gevoed met een diepe verbondenheid en geraakt door de immense gedrevenheid van elk van mijn medecursisten. Als ik zelf ooit op een oncologische afdeling beland, hoop ik dat één van hen in de buurt is.

 

Op deze getuigenis volgt een reeks van brieven die Liesbeth schrijft aan de vrouwen die bij haar langskomen.

Hou zeker onze Facebookpagina in de gaten om het niet te missen.

Hier vind je meer info over Liesbeth en haar initiatief rond herbalanceringsmassages.