Getuigenis Catherine (40): “Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren”

“In april 2012 voelde ik een bolletje in mijn linkerborst. De dokter dacht aan een onsteking, dus nog niets om mij zorgen over te maken. Ik kreeg een maand lang ontstekingremmers mee en dan zou het in orde moeten komen. Eind mei ging ik naar het ziekenhuis voor een echo. Daar kreeg ik te horen dat er toch iets zat wat er niet thuishoorde en volgens de radioloog was het doorbloedt. Iets wat hij niet graag zag. De vrijdag daarop lag ik al op de operatietafel voor een kleine ingreep en een week later op maandag ging de telefoon: “Mevrouw, zou u naar het ziekenhuis willen komen, want de uitslag is niet goed.”

Op 25 juni kreeg ik opnieuw telefoon van het ziekenhuis of ik die dag langs wilde komen. Ik trilde op mijn benen. Gelukkig was mijn man thuis aan het werk en was ik niet alleen. We zijn onmiddellijk in de auto gestapt naar het ziekenhuis. Bij de gynaecoloog kregen we te horen dat ik borstkanker had. Alleen niet één, maar twee soorten: insitu en lobulair carcinoom.

Meteen begon ik te malen: en nu? Een operatie? Borstbesparend? Volledig weg? Chemo? Bestraling? Ik wist me geen raad. We zijn naar huis gegaan en daar hebben we het aan onze kinderen van toen 6 en 12 jaar verteld. We zijn rond de tafel gaan zitten en hebben samen goed gehuild. We zijn een erg sterk gezin en hebben elkaar de belofte gemaakt dat we ons hier zullen doorworstelen, hoe dan ook. Helaas kon mijn moeder niet goed met de emoties overweg, waardoor ik het moeilijkste en meest egoistische besluit ooit heb moeten maken en het contact heb verbroken.

Onderzoek na onderzoek

Omdat de dokters er zeker van wilden zijn dat ik enkel borstkanker had, moest ik eerst allerlei soorten onderzoeken ondergaan: een botscan, mri, foto van de longen, echo van lever en pancreas en contrastvloeistof om de sentinelklier te lokaliseren. Ik ben nog nooit zo angstig geweest in mijn leven als in die week.

Vrijdag 29 juli gingen we naar het ziekenhuis voor een mastectomie van de linkerborst.

De sentinelklier bleek in orde te zijn, dus een okselontruiming was niet nodig. Tien dagen later kreeg ik toch de melding dat er een 2mm groot carcinoom in de sentinelklier zat waar ze naast hadden gesneden. Een operatie in de lymfeklieren was onvermijdelijk geworden.

Mijn linkerborst moest eraan geloven, maar ik wilde ook dat mijn rechterborst verwijderd werd. Wat mij ziek kon maken in de ene borst, kon dat ook in de ander, dacht ik. Toch moest ik een jaar wachten tot er geluisterd werd naar mijn smeekbede. Na de operatie moest ik ook nog eens chemo krijgen.

Chemobehandeling

Voor de chemobehandeling begon, ben ik met mijn gezin nog op reis gegaan. Daarna heb ik een hele zware periode gekend. Mijn maag draait nog steeds om wanneer ik eraan denk. Tijdens de eerste chemosessies voelde ik me vooral heel moe en misselijk. Zelfs de medicatie tegen de misselijkheid hielp niet en ik moest veel overgeven. Daarna zorgde de chemo vooral voor veel pijn. Op de dag zelf leek het op spierpijn, maar op de dagen erna kon ik amper op mijn benen staan en door een te lage bloeddruk stond ik steeds op het punt om flauw te vallen. Na mijn vijfde chemobehandeling kreeg ik een spuit om meer witte bloedcellen aan te maken. Het gevoel dat ik daarvan kreeg leek op dat van restless legs… alleen dan over heel mijn lichaam. Alle slijmvliezen werden aangetast, zodat ik ook nog eens pijn in mijn neus had, schimmel in mijn mond, een vaginale schimmelinfectie en ook nog eens vaginale droogte. Het scheelde niet veel of ik moest terug opgenomen worden in het ziekenhuis.

Revalidatie

De revalidatie liep verder heel traag. Na mijn laatste chemo was ik nog steeds volledig kaal en was ik meteen moe na de kleinste inspanning. Ik ben niet meer de Catherine die ik was voor de kanker, maar dat hoeft ook niet voor mij. Het heeft me gevormd tot wie ik nu ben en ik zie nog altijd dingen waarvan ik blij ben dat ik ze niet heb meegemaakt. De kanker heeft me 10 kilo zwaarder gemaakt, geeft me pijnlijke spieren en gewrichten, maakt me verschrikkelijk moe en onvoorspelbaar humeurig. Ik heb twee nepborsten en een aangetast libido, maar toch heb ik elke dag een glimlach op mijn gezicht dankzij mijn prachtig gezin dat me op handen draagt. Het maakt me dankbaar dat ik er nog ben.

Mijn prutske

Ik heb er veel vrienden bijgekregen sinds de kanker, maar ben er ook een aantal kwijtgeraakt. Sommigen wisten gewoon niet hoe ze moesten reageren op iemand van hun leeftijd (toen 35 jaar) die borstkanker heeft. Ik had geen behoefte om iemand anders te troosten. De vrienden die me begrepen kwamen voor een babbel, een namiddag lachen en plezier: daar had ik nood aan! Tijdens de week van de chemo bracht ik vooral tijd door met mijn gezin en schoonmoeder. De vrienden die ik erbij heb gekregen sedert mijn kanker zijn van een zodanig eerlijke en oprechte insteek dat ik een leven zonder hen mij niet meer kan inbeelden. Voor mij zijn mijn vrienden mijn nieuwe familie.

Mijn man bleef ook steeds aan mijn zijde. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was: ik stond naakt voor de spiegel en ik bekeek mezelf. Daar stond ik dan met maar één borst, geen haarsprietje op mijn hoofd, een kapotte droge huid en een vollemaansgezicht. Mijn man kwam bij me staan en zei: “Ik zie je graag. Ook nu, want je zult altijd mijn Catherine zijn. Mijn prutske blijven.” Dat was voor mij het toppunt van liefde.

Carrièreswitch

Ook voor mijn carrière eiste de kanker een zware tol. De administratieve rompslomp die er als zelfstandige kapster bijkwam, gaf me heel veel stress. De verzekering dacht namelijk dat ik na anderhalfjaar wel perfect opnieuw voltijds mijn kapperszaak kon runnen. Niet dus… Kapper zijn is fysiek zwaar en zelfs op de dag van vandaag kan ik met moeite 24 uur werken per week. Ik heb dat aangevochten en gelukkig mijn gelijk gekregen. Zolang ik medicijnen moet nemen, word ik deeltijds uitbetaald. Het is niet veel, maar beter dan niks.

Momenteel ben ik bezig met een carrièreswitch. Na 20 jaar kapster te zijn, wil ik nu mensen coachen die met kanker geconfronteerd worden. Ik sta veel positiever in het leven en ik zie een mooie toekomst voor me met mijn praktijk. Aan alle vrouwen en mannen die ook borstkanker hebben (gehad) wil ik meegeven: “piekeren is de verkeerde kant op fantaseren, het brengt je nergens.” En zoals mijn oncologe zei: “body and mind have to be one.” Zorg dus dat je gedachten de juiste vibes hebben en je komt er wel!”

Ben je benieuwd naar Catherine’s coachingpraktijk? Neem dan een kijkje op https://www.eora.be/.
Heb je de getuigenis van Brigitte al gelezen? Lees het hier