Getuigenis Rita Volders (63): “Stel je open voor anderen. De steun zal er zijn als je erom vraagt.”

Rita Volders (63), telefoniste.

Rita’s verhaal begint 11 jaar geleden. Ze heeft lang getwijfeld of ze haar verhaal zou doen. Maar dat ze zo anderen een hart onder de riem kan steken, heeft haar over de streep getrokken.

Rita: “Na een echo en een mammografie bleek dat ik kanker had en dat de tumor zo snel mogelijk verwijderd moest worden. Dan staat de wereld even stil. Er zou een operatie zijn, verder dan dat kon ik nog niet denken. Alles moest zo snel gaan. Je hebt geen tijd of benul van wat er met je gebeurt. Ik heb drie dagen in het ziekenhuis gelegen. Ik wilde geen bezoek, wilde het ook aan niemand vertellen. Mensen mochten niet zien dat ik ziek was, ik zou sterk zijn.” Rita kreeg een borstsparende operatie, 25 bestralingen, maar geen chemo. “Het ergste was naar beneden kijken. Ik voelde me geen vrouw meer. Ik was verminkt. Daar heb ik erg onder geleden. Vooral voor mezelf. Mijn man zei dat ik voor hem altijd dezelfde zou blijven. Dat ik altijd een mooie vrouw zou zijn.” Een reconstructie heeft ze geweigerd. “Ik had ziekenhuizen genoeg gezien. Mijn gynaecologe raadde het ook niet onmiddellijk aan.” Rita wou zich lang goed en sterk houden, voor iedereen rondom haar, zodat ze uiteindelijk ook in een depressie belandde. “Dat is minstens even erg als kanker. Ik kreeg zware medicatie en moest 18 keer elektroshocks krijgen. Je hebt stuipen, hoofdpijn en raakt een deel van je geheugen kwijt.” Ze huilt wanneer ze zich naar haar man draait. “Hij is mijn geheugen, mijn steun. Ik besef nu pas hoe onmenselijk ik soms was. Hoe ik de dingen niet in de hand had en hoe hij me getolereerd heeft. In goede, maar zeker ook in kwade dagen, dat is echte liefde. We zijn 41 jaar samen. Ik hoop dat iedereen, ziek of niet ziek, kan waarderen wat graag zien is. En kan teruggeven wat hen gegeven is.” De kanker heeft haar veranderd. “Het mes boven je hoofd blijft altijd hangen. Het duurt jaren om zoiets als dit te plaatsen, dat lukt moeilijk. Je wil niet dood, je wil leven, maar ziet overal en constant onheilstekens. Vandaag heb ik mijn lichaam aanvaard. Draag ik terug mooie lingerie en mooie jurken. Ik voel me terug vrouw. En kan de zaken loslaten. Als ik zo bescheiden mag zijn, en een tip kan geven aan andere lotgenoten: ‘Stel je open voor anderen. De steun zal er zijn als je erom vraagt.”

 

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.